Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը գրում է.
Պետության ընկալումը՝ «որպես հաց վաստակելու գործիք», Նիկոլ Փաշինյանի «մատուցած բանաձեւը» պրակտիկայում ցավոք նոր չէ:
Պարզապես, Փաշինյանը, ելնելով մի շարք սուբյեկտիվ հանգամանքներից, իրեն թույլ է տալիս օգտագործել այն տեղեկատվա-քարոզչական նկատառումով:
Գործնականում, «բանաձեւը» եղել է նաեւ մինչեւ 2018 թվականը կառավարած համակարգի հիմքում, դե ֆակտո: Պետական կենսագործունեությունը ծառայել է ընդամենը «հաց վաստակելու» կամ «տուն պահելու» տրամաբանությանը, ոչ ավելի:Այո, Հայաստանում գործնականում բոլոր մակարդակներում գերակայող վերնախավերը՝ թե պաշտոնյաներ, թե հասարակական-քաղաքական տարբեր դերակատարներ, առաջնորդողը եղել է «տուն պահելու» փիլիսոփայությունը:
Այդ ամենն արվել է բարձրագոչ ու պաթետիկ ձեւակերպումների ներքո, բայց դրանից չի փոխվել բուն իրողությունը:Դա է եղել հայկական էլիտաների մտածողության ու հոգեբանության տրամաչափը:Չլիներ այդպես՝ իրավիճակը չէր հասնի 2018-ի: Այդ փիլիսոփայությունն այժմ պարզապես դարձել է առավել ցինիկ ու անկաշկանդ, առավել բաց:
Եվ պատճառն այն է, որ «բանաձեւը» շատ վաղուց խորությամբ նստած է հանրային հոգեբանության եւ մտածողության մեջ: Եվ, որքան էլ ցավալի լինի խոստովանելը, հանրությունը հենց այդպես էլ ընկալում է պետության ու պետականության գաղափարը: Փաշինյանը դա հիանալի զգալով ու գիտենալով է, որ բարձրաձայնում է «բանաձեւը»:
Ընդհանրապես, ըստ իս թյուրըմբռնում է մտածել, թե նա բարձրաձայնում է հանրայնորեն ոչ պոպուլյար գնահատականներ ու մտքեր:Նա բարձրաձայնում է այն, ինչ համոզված է, որ մարսվելու է հանրային գիտակցության «աղեստամոքսային համակարգում»:Դրա համար եմ նշում, որ Հայաստանում պետք է փոխվի այդ համակարգը, որպեսզի փոխվի իշխանություն եւ կառավարման համակարգ, եթե խոսում ենք Հայաստանի ներսից փոփոխության մասին:
