Մոտորանավակները, հատկապես վեյքբորդինգի համար օգտագործվողները, կարող են լրջորեն խաթարել լճային էկոհամակարգերի նուրբ հավասարակշռությունը: Այս եզրակացությանն են հանգել Մինեսոտայի համալսարանի (UM) Սուրբ Անտոնի Ֆոլսի լաբորատորիայի հետազոտողները, որոնք վերլուծել են նավակների երթևեկության ազդեցությունը լճերի հատակի նստվածքների և ջրի որակի վրա։
Վեյքբորդինգը ջրային սպորտաձև է, որի ժամանակ մարդը նստում է հատուկ տախտակի վրա՝ բռնվելով մոտորանավակին ամրացված պարանից: Սա ստեղծում է բարձր ալիք, որը թույլ է տալիս կատարել հնարքներ: Նման նավակները սովորաբար հագեցած են բալաստային համակարգերով և շարժվում են որոշակի արագությամբ՝ ձևավորելով կայուն և հզոր ալիք. սա է, որ հատկապես ուժեղ ազդեցություն է ունենում ստորջրյա միջավայրի վրա։
Երկու տարվա ընթացքում գիտնականները հավաքել են տվյալներ տարբեր խորություններում տեղադրված ակուստիկ սենսորներից, ինչպես նաև վերլուծել են նստվածքների նմուշները և ջրի որակի ցուցանիշները: Փորձին մասնակցել են մոտորանավակների յոթ հայտնի մոդելներ։
Ինչպես ցույց են տվել դիտարկումները, բոլոր նավակները առաջացնում են տուրբուլենտություն, որը խաթարում է հատակի կառուցվածքը, բայց վեյքբորդինգի նավակները հատկապես խաթարում են էկոհամակարգը: Նրանց դեպքում գրանցվել է նստվածքների խառնում և վերաբաշխում, ինչպես նաև ֆոսֆորի արտանետում, որը կարող է հանգեցնել ջրիմուռների ծաղկման և սննդանյութերի հավասարակշռության խախտման։
Հետազոտողները ընդգծում են, որ նավակների ազդեցությունը ուղղակիորեն կախված է խորությունից. որքան մակերեսային է տարածքը, այնքան բարձր է ռիսկը։ Ինժեներ և ուսումնասիրության համահեղինակ Ջեֆ Մարի խոսքով՝ վնասը կարելի է նվազագույնի հասցնել՝ պարզապես խուսափելով մակերեսային ջրերից և չմոտենալով ափին, հատկապես ակտիվ ջրային գործունեության ժամանակ։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
