Հերոս Արտուշ Արզումանյանի մայրը գրում է․
«Սեպտեմբերի 27…
Այդ օրվանից ես ժամանակը չեմ հաշվում տարիներով։
Հաշվում եմ քեզնից առաջ ու քեզնից հետո։
Դու իմ տղան էիր, բայց այդ օրը դարձար քո զինվորների հրամանատարը։ Ես քեզ կյանք էի տվել, իսկ դու քո կյանքը դրեցիր նրանց ու հայրենիքիդ առաջ։
Ասում են՝ ժամանակը բուժում է։
Մոր համար որդու բացակայությունը չի բուժվում։ Հատկապես երբ ամեն օր հիշում ես, որ քո տղան վերջին պահին էլ ուրիշների որդիների կողքին էր՝ որպես հրամանատար։
Վեց տարի է անցել այդ սեպտեմբերի 27-ից, բայց ինձ համար պատերազմը չի ավարտվել։
Այն շարունակվում է ամեն առավոտ, երբ արթնանում եմ ու դու չկաս։ Ամեն երեկո, երբ ուզում եմ ձայնդ լսել։ Ամեն անգամ, երբ ասում են՝ «հերոս», իսկ ես ներսումս միայն մի բառ եմ ասում՝ տղաս…
Ես հպարտ եմ քեզնով, իմ հրամանատար որդի։
Բայց եթե աշխարհում կա հպարտությունից ավելի ծանր զգացում, դա հերոսի մայր լինելն է։
Իմ տղա, իմ հրամանատար, իմ չավարտվող կարոտ…
Սեպտեմբերի 27-ը ինձ համար օր չէ։
Դա այն սահմանն է, որից հետո կյանքս այլևս երբեք առաջվանը չեղավ։
23 տարի Արցախի հողը գրկած ապրեցիր, տղաս…
Հիմա թող հողը խաղաղությամբ գրկի քեզ։
Ննջիր խաղաղությամբ, իմ հրամանատար տղա։
Մայրդ քեզ սպասելու է այնքան, մինչև նորից կհանդիպենք…»։
