Անհանդուրժողականությունը տհաճ ձայների նկատմամբ՝ ծամելուց մինչև գրիչի կտկտոց (միսոֆոնիա), միայն սառցաբեկորի գագաթն է և կապված է ավելի խորը հոգեկան առողջության խնդիրների հետ: Այս եզրակացությանը հանգել է գիտնականների միջազգային խումբը: Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է British Journal of Psychology (BJP) ամսագրում:
Հետազոտողները ցույց են տվել, որ միսոֆոնիա ունեցող մարդիկ ավելի հակված են դժվարություններ ունենալ ուշադրությունը փոխելու հուզականորեն լիցքավորված իրավիճակներում, նվազեցնել ճանաչողական ճկունությունը և հակված լինել ներխուժող մտքերի: Այլ կերպ ասած, ոչ միայն նյարդայնացնող ձայներն են դեր խաղում, այլև ավելի բարդ հոգեբանական պրոֆիլը, որը ազդում է այն բանի վրա, թե ինչպես է մարդը հաղթահարում հույզերը և մտավոր առաջադրանքները ընդհանրապես:
140 մեծահասակների մասնակցությամբ անցկացված փորձի ժամանակ մասնակիցների մոտ մեկ քառորդը ցուցաբերել է կլինիկորեն նշանակալի միսոֆոնիա: Այս մասնակիցները ավելի վատ արդյունքներ են ցուցաբերել այն առաջադրանքներում, որոնք պահանջում էին արագ անցում առաջադրանքների միջև, հատկապես, երբ գործ ունեին հուզական պատկերների հետ: Ավելին, նրանք ավելի հակված էին «խրվել» բացասական փորձառությունների մեջ:
«Միսոֆոնիան պարզապես ձայներից նյարդայնացում չէ, այլ բարդ խանգարում, որը ազդում է հուզական կարգավորման և ճանաչողական ճկունության վրա», - նշել է ուսումնասիրության հեղինակ, նյարդահոգեբան Մերսեդես Երֆանյանը:
Հետազոտողները ընդգծում են, որ այս բարդության ըմբռնումը կարևոր է նոր ախտորոշիչ և թերապևտիկ մեթոդներ մշակելու համար: Նրանք պնդում են, որ ձայնի նկատմամբ զգայունությունը կարող է լինել ուղեղի գործունեության հետ կապված ավելի լայն խնդրի միայն մեկ ախտանիշ՝ հուզական վերահսկողության և ուշադրության ոլորտներում:
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
