Միայնության զգացումը կարող է կապված լինել սրտի փականների հիվանդության առաջացման ռիսկի բարձրացման հետ։ Այս եզրակացությանն են հանգել Չինաստանից և Նիդեռլանդներից գիտնականները։ Ուսումնասիրության արդյունքները հրապարակվել են Ամերիկյան սրտի ասոցիացիայի (JAHA) ամսագրում։
Ուսումնասիրությունը ներառել է Մեծ Բրիտանիայի կենսաբանկ նախագծի ավելի քան 460,000 մասնակիցների տվյալներ։ Այս երկարաժամկետ, հեռանկարային բրիտանական ուսումնասիրությունը հավաքել է կես միլիոնից ավելի մարդկանց կենսաբանական նմուշներ և առողջական տվյալներ։
Մասնակիցների առողջությունը վերահսկվել է միջինը գրեթե 14 տարի՝ գրանցելով սրտի փականների դեգեներատիվ հիվանդության դեպքեր՝ վիճակներ, որոնց դեպքում արյան նորմալ հոսքը խաթարվում է փականների նեղացման կամ թերի փակման պատճառով։
Վերլուծությունը ցույց է տվել, որ ծանր միայնություն ապրող մարդիկ 19%-ով ավելի բարձր ռիսկ ունեին նման հիվանդությունների։ Մասնավորապես, աորտայի փականի ստենոզի հավանականությունը մեծացել է 21%-ով, իսկ միտրալ փականի անբավարարությանը՝ 23%-ով։ Աորտայի փականը կարգավորում է արյան հոսքը ձախ փորոքի և աորտայի միջև, որը արյունը տեղափոխող հիմնական անոթն է ամբողջ մարմնով մեկ։ Միտրալ փականը ապահովում է միակողմանի արյան հոսք և կանխում է հետադարձ հոսքը։
Այս դեպքում սուբյեկտիվ փորձը կարևոր դեր խաղաց. ֆորմալ սոցիալական մեկուսացումը, օրինակ՝ սահմանափակ սոցիալական շփումը, էական կապ չցուցաբերեց ռիսկի հետ։
Կապը պահպանվեց նույնիսկ այլ ռիսկի գործոնները հաշվի առնելուց հետո, ներառյալ ծխելը, ավելորդ քաշը և ցածր ֆիզիկական ակտիվությունը։ Հետազոտողները նաև նշում են, որ ազդեցության մի մասը կարող է բացատրվել կենսակերպով. միայնակ մարդիկ ավելի հակված են ունենալ անառողջ վարքային սովորություններ։
Հեղինակները ընդգծում են, որ միայնությունը կարող է ազդել ոչ միայն մտավոր, այլև ֆիզիկական առողջության վրա։ Նրանք կարծում են, որ այս գործոնին ուշադրություն դարձնելը կարող է օգնել նվազեցնել սրտանոթային հիվանդությունների ռիսկը և ապագայում վիրահատության անհրաժեշտությունը։
