Ճարպակալումը վաղուց ճանաչվել է որպես մի շարք քաղցկեղների ռիսկի գործոն: Այնուամենայնիվ, բրիտանացի հետազոտողների կողմից անցկացված նոր վերլուծությունը ցույց է տվել, որ կարևոր է ոչ միայն մարմնի ընդհանուր քաշը, այլև մարմնի ճարպի կուտակման վայրը: Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է Ազգային քաղցկեղի ինստիտուտի (JNCI) ամսագրում:
Հետազոտողները ուսումնասիրել են ճարպի բաշխման և ճարպակալման հետ կապված 12 քաղցկեղների ռիսկի միջև կապը՝ սկսած հաստ աղիքի և ենթաստամոքսային գեղձի քաղցկեղից մինչև կրծքագեղձի և էնդոմետրիումի քաղցկեղ:
Վերլուծությունը կիրառել է Մենդելյան պատահականացումը՝ վիճակագրական մոտեցում, որն օգտագործում է բնական գենետիկական տատանումներ և մեծ բժշկական տվյալների բազաներ: Սա թույլ է տվել նրանց հասկանալ, թե ինչպես կարող է մարմնի կազմը ազդել քաղցկեղի զարգացման հավանականության վրա:
Պարզվել է, որ ճարպի բաշխումը ազդում է ռիսկի վրա, բայց տարբեր կերպ՝ կախված քաղցկեղի տեսակից: Որոշ դեպքերում ճարպային հյուսվածքի ընդհանուր ծավալը գլխավորն էր, մյուսներում՝ դրա տեղակայումը, իսկ չարորակ ուռուցքների որոշ տեսակների համար երկու գործոններն էլ կարևոր են: Ավելին, ճարպի «վտանգի գոտիները» տարբերվում են հիվանդության տարբեր ձևերի համար, ինչը պատկերը դարձնում է չափազանց բարդ:
«Մեր արդյունքները հաստատում են, որ մարմնի զանգվածի ինդեքսը, չնայած օգտակար է բնակչության մակարդակի միտումները գնահատելու համար, չափազանց պարզեցված է անհատական ռիսկերի ախտորոշման համար: Գոյություն չունեն ճարպակալման համար քաղցկեղի կանխարգելման ունիվերսալ ռազմավարություններ. անհրաժեշտ է ավելի անհատականացված մոտեցում», - բացատրեց ուսումնասիրության հեղինակ Էմմա Հեյզելվուդը։
Հետազոտողների կարծիքով, հասկանալը, թե որ կոնկրետ ճարպային «պահեստներն» են առաջացնում տարբեր տեսակի ուռուցքներ, կօգնի ավելի ճշգրիտ որոշել ռիսկի խմբերը և հարմարեցնել ճարպակալման կանխարգելման և բուժման մեթոդները։
«Կարևոր է հասկանալ այս կապերի հիմքում ընկած կենսաբանական մեխանիզմները և թե ինչպես են դրանք ազդում սննդակարգի, կենսակերպի և նոր դեղորայքային մոտեցումների վրա», - նշեց Հեյզելվուդը։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
