«Հրապարակ» թերթը գրել է․
Ներքին գործերի նախարար Վահե Ղազարյանը համոզված է, որ Հայ առաքելական եկեղեցուց հետո ոստիկանությունն է հանրության շրջանում ամենավստահելի կառույցը: Նա ինչ որ հարցումներ է վկայակոչում, որով ոստիկանության ռեյտինգը երկրորդն է` եկեղեցուց հետո: Մի կողմից երկրում բոլոր տեսակի հանցագործողություններն են օրեցօր աճում` տասնապատկելով նախկին վիճակագրական տվյալները, մյուս կողմից, հանրության վստահությունն է նվազում ոստիկանների հանդեպ, սակայն Ղազարյանն այս ուղղությամբ աշխատանքներ տանելու փոխարեն զբաղված է ինքնագովասանքով: Ի դեպ ՔՊ-ական պատգամավոր Լուսինե Բաղալյանն էլ նրան հակադարձեց, որ Հայաստանում հանցագործություններն աճում են, սակայն մարդիկ ոստիկաններին չեն դիմում, քանի որ հատկապես գողությունների պարագայում, կամ դրանք չեն բացահայտվում, կամ էլ ըստ պատգամավորի` բացահայտվում են, սակայն գողոնը ոստիկանները յուրացնում են: Արդյունքում ստացվում է, որ մարդիկ ավելորդ ժամանակ ու էներգիա են վատնում, անիմաստ քաշքուքների մեջ հայտնվում, որովհետև արդյունքը զրո է:
Այս և այլ հարցերի մասին «Հրապարակը» զրուցել է արդարադատության գեներալ, մայոր Թաթուլ Պետրոսյանի հետ:- Վահե Ղազարյանը վստահ է, որ ոստիկանները վարկանիշային առումով երկրորդ տեղն են զբաղեցնում` եկեղեցուց հետո, բայց մենք տեսնում ենք, թե ինչ է կատարվում Հայաստանում: Մեկ շաբաթվա մեջ մի քանի դանակահարության դեպք, սպանություններ, ամեն օր գողության դեպքեր: Ինչո՞ւ է նախարարը վստահ, որ ոստիկանների աշխատանքն արդյունավետ է, և վերջապես` ո՞րն է այս սարսափելի վիճակի իրական պատճառը:- Ոստիկանությունն օրենքով սահմանված իր լիազորություններն ընդհանրապես չի կատարում: Շատ են հեռացել օրենքով սահմանված իրենց լիազորություններից: Այնպիսի խոր ատելություն, որ այսօր ոստիկանների հանդեպ կա, երբեք չի եղել: Ժողովուրդն ատում է ոստիկաններին, ես սա ցավով եմ արձանագրում, բայց երբեք նման անջրպետ չի եղել: Այս «հեղափոխականներին» վռնդելուց հետո բյուջեն պետք է որոշակի ծախսեր կատարի և ոստիկանական համազգեստը փոխի, որպեսզի գոնե այս ատելությունը նվազի ոստիկանների հանդեպ:
Վահե Ղազարյանի այդ հայտարարությունը լսեցի, որ եկեղեցուց հետո Ոստիկանությունն է, պարզապես ստախոսության և անմեղսունակության արդյունք է: Ես այդ տղային մարդկային առումով խղճում եմ: Նախ ասեմ, որ այդ ելույթն ինքն էլ չէր գրել, այլ գրել, տվել էին ձեռքը, անգամ չէր էլ կարողանում նորմալ կարդալ: Ես մարդկային առումով իրոք շատ եմ խղճում, նա վաղը դառնալու է քավության նոխազ: Ոստիկանությունն այսօր մեկ անձի է ծառայում, ժողովրդից երես է թեքել, իսկ ժողովուրդը բնականաբար չի վստահում ոստիկաններին:
Ես ինքս մարդկանց հետ շատ եմ զրուցում այդ թեմայով, ուղղակի խորշում են մարդիկ ոստիկանների անունը լսելիս: Հանրությունը, ի դեմս ոստիկանության, արդեն վաղուց չի տեսնում պաշտպանություն, արդարամտություն: Բազմաթիվ տեսանյութեր են հրապարակում մարդիկ, ձայնագրություններ, թե ինչպես են օրինակ պարեկները հաղորդակցվում մարդկանց հետ, ինչ լեքսիկոնով: Ծայրահեղ անգրագետ են, նման անգրագետները չեն կարող հանրային լուրջ վստահությունն ունենալ:- Իսկ հանցագործությունների, թմրանյութի շրջամառության աճն ինչո՞վ է բացատրվում: Ի դեպ` պատգամավորը նշեց, որ ոստիկանները գողություններ բացահայտելուց հետո գողոնն իրենց են վերցնում, լսե՞լ էիք նման բան:- Ամբողջ Ազգային ժողովը երեկ թվերի հրապարակումներով լցրին: Բայց խոսքն այն մասին չէր, որ հանցագործությունները շատացել են, նշում էին, որ ուղղակի վիճակագրության փոփոխություն է տեղի ունեցել: Իբրև թե քրեական դատավարության օրենսգրքի փոփոխության հետևանքով են այսքան շատ դեպքեր արձանագրվում, կամ արձանագրվում էին որպես պատահարներ: 2019 թվականից մինչև 2023 թվականը հանցագործություններն աճել է 14 000-ով:
Առաջ ողջ հանրապետությունում 14000 դեպք տեղի չէր ունենում, դա բացառիկ թիվ էր: 2019 թվականին հանցագործությունների թիվը եղել է 26 850, 2023-ին դարձել է 40 հազար 666: Ասել, թե վիճակագրական փոփոխության հիման վրա են այսքան թվեր արձանագրվում, ուղղակի նշանակում է հանրությանը հիմարի տեղ դնել: Երեք օրվա ընթացքում չորս դանակահարության դեպք է եղել, հրազեն են կիրառում օրը ցերեկով, թմրամիջոցների իրացման աճը 86 տոկոս է, ստացվում է` ավելացել է գրեթե հարյուր տոկոսով: Այսինքն` հանրության ամեն 10-ից 2-ը թմրանյութ է օգտագործում: Հրազենի գործադրմամբ հանցագործությունները` սպանություններ, խուլիգանություններ, 36 տոկոսով ավելացել են: Հիմա ի՞նչ է Վահե Ղազարյանի ասածը, նման պատկեր ունեցող երկրում ինչո՞ւ պետք է հանրության վստահությունն ու սերն առ ոստիկանություն ավելանա: Հանցագործությունների ավելացումը պայմանավորված է հետևյալ սկզբունքներով` անպատժելիությամբ, ամեն հանցագործ վստահ է, որ անպատժելի է ինքը, ինչպես նաև պետության կողմից հանցագործության դեմ պայքարի քաղաքականություն չորդեգրելու հետևանքով: Այն աղջնակն էլ` Աննա Վարդապետյանը ամբիոնից փորձում է մարդկանց բացատրել, որ փաստական հանգամանքներն են մեղադրանքի հիմքում: Այդ աղջնակը չի հասկանում, որ լուրջ հանցագործություն է անում և վաղը Նիկոլ Փաշինյանի կողքին է կանգնելու, գուցե մեկ քայլ առաջ: Այս ամբողջը կոծկելու գաղափարախոսությունը հենց Դատախազության մեջ է մտած: Նույնը Քննչական կոմիտեի և Ոստիկանության մասին կարող ենք ասել:- Բայց Նիկոլ Փաշինյանն օրեր առաջ` Քննչական կոմիտեի 10-ամյակին նվիրված միջոցառմանը հայտարարել է, որ քննչականն այլևս գործեր չի սարքում: Իսկ երեքշաբթի օրը ԱԺ-ում տեղի ունեցած Քյարամյան-Աղազարյան վեճը հենց գործեր կարելու եւ այլ անթույլատրելի բաների մասին էր վկայում:-
Դա ցույց է տալիս, որ կառավարման համակարգը փտել է: Սրիկայություն է տեղի ունենում, իրար նկատմամբ դավաճանություն, սրանք դավաճանել են ոչ միայն հայ ժողովրդին, այլև այս ոհմակն արդեն ինքն իրեն է դավաճանում, իր ներսում դավաճաններ է փնտրում, իրար նկատմամբ գործեր են տալիս, իրար սադրում…. սրանք հասել են անպատժելիության այն կետին, որ ոչ միայն ժողովրդի դեմ են աշխատում, այլև իրենք իրենց դեմ: Քննչական կոմիտեի այդ հրաշամանուկին, այդ պատուհասին իրենք ստեղծեցին, հիմա էլ ասում են` գործեր չի կարվում: Հասարակությունն ամեն ինչ տեսնում է:
Մարդիկ գնում են ոստիկանություն՝ հաղորդում տալու, անգամ այս համակարգն ի վիճակի չէ քաղաքացու լիարժեք հաղորդումն ընդունելու: Քրեական վարույթ է հարուցվել մի գողության դեպքով, միջնորդներ են գտնում մարդիկ, որ որպես տուժող հարցաքննեն իրեն: Իմ ծանոթներից մեկի մասին է խոսքը: Սա խայտառակություն է իսկական: Տարիներ շարունակ քրեական վարույթներ են քննում, Միքայել Արզումանյան, Արմեն Աշոտյանն արդեն քանի տարի է կալանքի տակ են ու էլի բազմաթիվ օրինակներ: Սրանք ի՞նչ են, եթե ոչ գործեր կարելու դեպքեր: Պատճառաբանում են, թե իբրև փորձաքննությունների ժամկետներն են երկարում, բայց առաջներում մեկ տարի և ավելի տևողությամբ քրեական գործեր եթե լինում էին, ապա լուրջ հաշվառմամբ ու հսկողությամբ, բայց պաշտոնական թիվը 50-60-ից չէր անցնում:
