«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Ամենատարբեր քաղաքական, սոցիալական, օրախնդիր հարցերի շուրջ քննարկումների ընթացքում դժվար չէ նկատել, որ անպայման հայտնվում են որոշակի խումբ անձինք, որոնք իրենց պարտքն են համարում հընթացս «քլնգել» ընդդիմությանը՝ վերջիններիս մեղադրելով հնարավոր ու անհնար բոլոր մեղքերում, հատկապես, որ «այս վիճակում ենք»:Ընդդիմությունն, իհարկե, անքննադատելի չէ: Ընդդիմադիր ուժերին, իհարկե, կարելի է զանազան դիտողություններ անել: Միանգամայն բնական է, որ որոշակի պահանջներ պետք է ներկայացնել ընդդիմադիր հիմնական ուժերին: Այդ ամեն ինչը հասկանալի է:Բայց մյուս կողմից՝ ընդամենը մի քանի ամիս առաջ տեղի են ունեցել ընտրություններ: Այո, իշխող ուժի կողմից եղել են խայտառակ խախտումներ:
Այո, եղել է վարչական ռեսուրսի գերչարաշահում: Բայց գնացել են, չէ՞, մի քանի հարյուր հազար մարդ ու փաշինյանական ՔՊ-ին ձայն տվել: Երկրորդը. ընդդիմությանը, այսինքն՝ խորհրդարան անցած, չանցած իրական ընդդիմադիր ուժերին համախառն մոտ 550 հազար մարդ է քվեարկել:Բոլորս տեսանք, ի դեպ, թե ինչպես կուսակցություններից մեկի ձայները բացահայտ գողացան՝ չթողնելով, որ անցնի խորհրդարան: Իսկ եթե, օրինակ՝ այդ կուսակցությանն այնքան քվե տայինք, այդ թվում՝ «քլնգողները», ապա միգուցե հնարավոր չլինե՞ր այդ մանդատագողությունն ու ձայնափոշիացումը:
Ու իրավիճակն էլ, բնականաբար, այլ կլիներ: Իսկ եթե խորհրդարան անցած երկու ուժերին ավելի շատ քվե տրվեր, իրավիճակն ընդհանրապես այլ կլիներ, արմատապես այլ...Սակայն չընկնենք «եթե, ապա..»-ի այդ մածուցիկ գայթակղության մեջ: Պարզապես պետք է նկատել, որ եղած հնարավորության սահմաններում մարդիկ ինչ կարողանում՝ անում են: Ի վերջո, ընդդիմության հնարավորություններն անսահմանափակ չեն:Ա
յդուհանդերձ, «քլնգելն» ու պահանջելը դյուրին է, իհարկե: Հատկապես՝ ընդդիմությանը «քլնգելը». ի վերջո, դրա համար իրավապահները դիմակավորներով չեն հարձակվում, չեն կալանավորում, դրա համար սեփականություն չեն խլում: Բայց ընդդիմությանը շարունակ «կպնելու» փոխարեն միգուցե ամեն մեկը ինքն իրեն հարցնի, թե ինքը գոնե իր ուզած նպատակին հասնելու համար «մի մոմ» վառե՞լ է...
