Տնտեսագետ Աշոտ Խուրշուդյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
«Շատ վաղուց գրել էի, որ մեր տրագեդիան է, որ հանրային դաշտում կշիռ ունեցող դեմքեր 2007 թվականին տխրել էին Բենազիր Բհուտոյի մահվան կապակցությամբ, «վիդիտե լի» կանացի սոլիդարություն էին ցուցաբերում, այն Բհուտոյի, որ արցախյան պատերազմի ժամանակ ուղարկել էր ահաբեկիչների խումբ հայերին սպանելու համար։
Այսօր, համարյա նույն խումբը հրճված է Սիրիայում Թուրքիայի հաղթանակով։ Այս ապազգային մտածողության անունը ես դրել եմ նեոբոլշևիզմ, ու դրա սնուցող հիմքը հենց սոլիդարությունն է՝ կազմված ոչ ազգային արժեքներով, այնպես, ինչպես ընկեր Փանջունին հարևան քրդական գյուղի հետ ավելի սոլիդար էր, քան հայերի։
Եթե ես 2007 թվականին Բհուտոյի մահվան հետ սոլիդար մարդկանց լսելով թեթև զարմանում էի, ապա այսօր Սիրիայում տեղի ունեցած դեպքերով ուրախացողներից ահաբեկվում եմ, քանի որ մասշտաբները բազմապատիկ ավելացել են։
Հավելում. Կոնկրետ փաստերով խոսեմ, «Եղբայրական վրացի ժողովրդին որոշ ՀԿ-ներ արագացված սոլիդարության կոչ բարձրաձայնեցին, սական Սիրիայի հայերի հանդեպ ցուցաբերում են խորը անտարբերություն» և սա, ասեմ Ձեզ, փողի ու գրանտների ու ոչ էլ ազդեցության համակարգի մասին է պատմում, սա խորը դեգրադացիայի է մասին է խոսում, նույն փանջունիության»։
