Այսօր Վերին Արտաշատի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու երիտասարդաց միության հրավերով տեղի ունեցավ Մասյացոտնի թեմի առաջնորդական տեղապահ Հոգեշնորհ Տեր Ռուբեն վարդապետ Զարգարյանի զրույց-բանախոսությունը երիտասարդների հետ։ Բանախոսության բնաբանն էր «Հիմա վե՛ր կաց, ոտքի՛ կանգնիր, որովհետև քեզ երևացի, որպեսզի քեզ դարձնեմ ինձ վկա» (Գործք 26։16)։
Հայր Ռուբենը խոսեց երիտասարդության առաքելության և հասարակության ու Եկեղեցու կյանքում նրանց կարևոր դերակատարության մասին։
Բանախոսության ավարտին Հայր Սուրբը լսեց երիտասարդների կարծիքները և պատասխանեց նրանց հարցերին՝ հորդորելով ճիշտ կարդալ ժամանակի նշանները և միշտ ունկնդիր լինել Աստծո ձայնին և հետևել Նրա կանչին։
Հանդիպումն ավարտվեց Տիգրան և Վարդան Թադևոսյանների հայրենասիրական երգերի կատարումներով, որոնց միացան նաև երիտասարդները։
Բանախոսության առանցքային շեշտադրումները՝ ամփոփ․
«Երիտասարդությունը կյանքի սպասասրահ չէ, ոչ էլ ներկայից դուրս իրականություն։ Սուրբ Գրքում երիտասարդությունը տարիքային այն ժամանակահատվածն է, երբ Աստված խոսում է հատուկ ինտենսիվությամբ, առաքելության է կոչում երիտասարդների, երբ նրանք, թվում է՝ անպատրաստ են։ Երեմիա մարգարեն իրեն չափազանց երիտասարդ է զգում, Դավիթը եղբայրների մեջ ամենակրտսերն է, դրանով պայմանավորված ամենաանտեսվածը։ Մարիամը Նազարեթից մի անհայտ դեռատի աղջիկ է, առաքյալներից շատերը երիտասարդ ձկնորսներ են՝ առանց համարումի։ Աստված չի սպասում, մինչև մարդը կազմ պատրաստ լինի, այլ կանչում է, քանի դեռ կյանքը դեռ առջևում է»։
«Երիտասարդությունը լավագույն հնարավորությունների տարիք է, հետևաբար նաև խոստման տարիք։ Երիտասարդությունը յուրահատկություն է, քանի որ դա այն ժամանակամիջոցն է, երբ սիրտը ուժեղ է բաբախում, երբ բարին ու չարը թվում են բացարձակ։ Այս ուժը թերություն չէ, որը պետք է շտկել, այլ պարգև է, որը պետք է առաջնորդել, ուղղորդել»։
«Հասարակությունը երիտասարդների կարիք ունի ոչ միայն, որ նրանք ավելի արագ ու արդյունավետ են, այլ նաև, որ նրանք դեռ չեն անզգայացել՝ տեսնում են անարդարությունը և ձայն են բարձրացնում, տեսնում են կեղծիքը և ընդվզում են, լցված են սիրով և աշխարհը փոխելու վճռականությամբ»։
«Երիտասարդները «վաղվա Եկեղեցին» չեն։ Նրանք այսօրվա Եկեղեցին են, և Եկեղեցին կարիքն ունի նրանց ձայնի, նրանց հարցերի, նույնիսկ նրանց մտահոգությունների։ Երիտասարդներից զուրկ Եկեղեցին վտանգ է հենց նույն Եկեղեցու համար, որն այդ դեպքում վերածվում է ձանձրալի, էներգիայից պարպված, մարգարեական շունչ չունեցող հաստատության»։
