Կրթությանն ուղղված պետական ծախսերի ծավալը թույլ է տալիս հասկանալ, թե այս կամ այն երկիրն ինչ առաջնահերթություններ է դնում իր առջև։ Սակայն միայն բյուջետային ծախսերի բացարձակ գումարների համեմատությունը կարող է մոլորության մեջ գցել։
Համաշխարհային վարկանիշում առաջատար դիրքերն զբաղեցնում են փոքր կղզեպետությունները։ Կիրիբատին կրթությանն ուղղում է ՀՆԱ 16,4, Տուվալուն՝ 12,9, Միկրոնեզիայի Դաշնային Նահանգները՝ 11,6 տոկոսը։
Խոշոր երկրների շարքում հատկապես առանձնանում են Նամիբիան, որը կրթության վրա ծախսում է ՀՆԱ 9,1 տոկոսը, և Ալժիրը՝ 9,0 տոկոսը։ Սա վկայում է այն մասին, որ կրթության մեջ ներդրումների բարձր մակարդակը բնորոշ է ոչ միայն հարուստ պետություններին։
Եթե դիտարկենք աշխարհի 40 խոշորագույն տնտեսությունները, ապա առաջին տեղում Շվեդիան է, որը կրթությանն ուղղում է ՀՆԱ 7,3 տոկոսը, հաղորդել է Naked Science-ը։ Նրան հաջորդում են Դանիան (6,4 տոկոս) և Բելգիան (6,3 տոկոս)։ Կրթությանն ամենամեծ ծախսեր հատկացնող խոշորագույն տնտեսությունների թվում են նաև Մեծ Բրիտանիան (5,9 տոկոս), Բրազիլիան (5,6 տոկոս), ԱՄՆ-ը (5,4 տոկոս) և Հարավային Կորեան (5,4 տոկոս)։
Տնտեսական զարգացման մակարդակն ինքնին չի բացատրում կրթության վրա կատարվող ծախսերի տարբերությունները։ Աշխարհի խոշորագույն տնտեսությունների շարքում կան երկրներ, որոնք կրթության համար շատ մեծ միջոցներ են հատկացնում, նաև պետություններ՝ համեմատաբար համեստ բյուջեներով։
Շվեդիան և Դանիան, օրինակ, կրթությանն ուղղում են ՀՆԱ ավելի քան 6 տոկոսը, մինչդեռ Սինգապուրը ծախսում է ընդամենը 2,2 տոկոս, Իռլանդիան՝ 2,9, Ճապոնիան՝ 3,3 տոկոս։
Որոշ զարգացող երկրներ կրթության մեջ ներդնում են իրենց տնտեսության նույնիսկ ավելի մեծ մասնաբաժին, քան շատ ավելի հարուստ պետություններ։ Օրինակ՝ Բրազիլիան այդ նպատակների համար հատկացնում է ՀՆԱ 5,6 տոկոսը, իսկ Հարավային Աֆրիկան՝ 6,0 տոկոսը։
