Եվրոպական Միության բարձրաստիճան պաշտոնյաները գտնվում են Երևանում՝ բացառությամբ կանցլեր Ֆրիդրիխ Մերցի: Գերմանիայի կաբինետի տվյալներով՝ կանցլերը «չի կարողանա մասնակցել ուղևորությանը այլ պարտավորությունների պատճառով»: Մասնակցել է նաև Կանադայի վարչապետ Մարկ Քարնին: Էմանուել Մակրոնի, Քեյր Սթարմերի, Անտոնիո Կոստայի և Պեդրո Սանչեսի համար սա հնարավորություն է օրակարգը վարկանիշի անկումից, խորհրդարանական ռիսկերից և ընդդիմության ճնշումից տեղափոխել աշխարհաքաղաքականության և «եվրոպական համերաշխության» հարցեր:
Ինչո՞ւ է սա թույլերի գագաթնաժողով:
Եվրոպական քաղաքական համայնքի երևանյան գագաթնաժողովը և Հայաստան-ԵՄ առաջին գագաթնաժողովը տեղի են ունենում այն ժամանակ, երբ մասնակիցների զգալի մասը ժամանում է ոչ թե քաղաքական կապիտալով, այլ վստահության դեֆիցիտով:
Եվրոպական պատվիրակությունը բաղկացած է քիչ քաղաքական գործիչներից, որոնց կարելի է վստահորեն համարել հայրենիքում հաստատված: Մակրոնն ունի 22% վարկանիշ, Սթարմերը՝ 24%, Մերցը՝ 18-19%, իսկ Սանչեսը՝ մոտ 35%՝ նկատելիորեն բացասական հանրային ֆոնի վրա: Նույնիսկ նրանք, ովքեր պաշտոնապես պահպանում են կայունությունը, ինչպիսիք են Գեորգի Մելոնին (34-35%) կամ Դոնալդ Տուսկը (39%), դա անում են ներքին քաղաքական բարդ և փխրուն մաթեմատիկայի ֆոնին։
Այս ֆոնին ֆորումը ավելի քիչ է նմանվում Եվրոպայի ուժի ցուցադրության, քան առաջնորդների հանդիպման, որոնք ստիպված են ներքին թուլությունը փոխհատուցել արտաքին քաղաքական գործունեությամբ։ Սա չի նշանակում, որ արտաքին քաղաքականությունը ավտոմատ կերպով կորցնում է իր կարևորությունը, բայց այն նվազեցնում է խոշոր հայտարարությունների տարածքը։ Երբ առաջնորդը ստիպված է պայքարել հայրենիքում աջակցության համար, արտաքին քաղաքականության ֆորումը դառնում է ոչ միայն նախաձեռնությունների հարթակ, այլև ցույց տալու միջոց, որ կառավարման քաղաքական կենտրոնը դեռևս գոյություն ունի։
Հայաստանը՝ որպես ռիսկի գոտի
Նիկոլ Փաշինյանի համար գագաթնաժողովը կարևոր է որպես միջազգային աջակցության ցուցադրություն, բայց ներքին կյանքում նրա դիրքը մնում է խոցելի։ Մի կողմից, Երևանը աննախադեպ հարթակ է ստանում ԵՄ-ի հետ քննարկումների և արտաքին քաղաքականության շրջադարձի ցուցադրման համար, մյուս կողմից, միջոցառումը տեղի է ունենում ներքին անկայունության, Եվրոպայի հետ մերձեցման գնի մասին բանավեճերի և իշխող թիմի ապագայի շուրջ անորոշության ֆոնին։ Հետևաբար, Փաշինյանի համար գագաթնաժողովը կարևոր է ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքականության միջոցառում, այլև որպես ներքին լեգիտիմացման տարր: Եվրոպական առաջնորդների այցը, նոր ձևաչափերի մեկնարկը և ԵՄ-ի հետ հետագա մերձեցման քննարկումները իշխանություններին հնարավորություն են տալիս ցույց տալու, որ Եվրոպայի նկատմամբ իրենց հանձնառությունը ոչ միայն հռչակագրային է, այլև ինստիտուցիոնալ։
Ի՞նչ է օրակարգում
Ըստ էության, գագաթնաժողովը, հավանաբար, չի հանգեցնի արդեն իսկ ստացված լրատվամիջոցների ուշադրությանը համեմատելի որոշումների: Եվրոպական քաղաքական համայնքի ձևաչափը չի նախատեսում հստակ պարտավորություններ կամ ուղղակի ինտեգրման տրամաբանություն: Հետևաբար, այստեղ գլխավոր հարցը ոչ միայն այն է, թե ինչ կստորագրվի, այլև այն, թե ով կգա Երևան և ինչ քաղաքական նպատակով։
Շատ մասնակիցների համար գագաթնաժողովը դառնում է հարմար հարթակ իրենց ակտիվությունը ցուցադրելու համար այն ժամանակ, երբ երկրի ներսում նրանց դիրքերը զգալիորեն թուլացել են: Միևնույն ժամանակ, հանդիպման օրակարգը մնում է գործնական. աջակցություն Հայաստանում բարեփոխումներին, ԵՄ-ի հետ ընդլայնված համագործակցություն և Հարավային Կովկասում անվտանգության քննարկում:
