«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Սպասվող ընտրությունների շեմին, ի թիվս այլ «մեթոդների», Նիկոլ Փաշինյանը կիրառում է նաև «քարոզչական» առնվազն երկու գործիք: Առաջինը վերաբերում է նրան, որ այս կամ այն անձի նկատմամբ շինծու «գործերով» նպատակ է հետապնդվում հնարավորինս ավելի շատ «անցանկալի» անձանց լռեցնել, «աչքը վախեցնել», մի խոսքով՝ հեռու պահել ակտիվությունից:
Արդյունքում գնալով ավելի հաճախակի են դառնում որևէ մի բառի, որևէ մի գրառման համար քրեական վարույթ նախաձեռնելու օրինակները: Ճիշտ է՝ այդ «գործերը» անհեթեթ են, անհիմն ու շինծու, բայց իշխանություններն առաջնորդվում են «նպատակն արդարացնում է միջոցները» սկզբունքով: Իսկ նպատակի մասին նշեցինք: Երկրորդ «գործիքը» նպատակ ունի հասարակության մեջ, առավել ևս՝ որոշակի ակտիվություն դրսևորողների շրջանում ձևավորել ապատիայի մթնոլորտ:
Բացի, մեղմ ասած, հավատ չներշնչող «սոցհարցումների» տվյալներ հրապարակելուց և 50, 60, 65 տոկոս ստանալու «նպատակների» մասին բարձրաձայնելուց, իշխանությունները կիրառում են նաև այլ միջոց: Այս դեպքում նրանք օգտագործում են ոչ թե քպականներին, նույնիսկ ոչ թե մերձքպական սատելիտներին, այլ մարդկանց, որոնք վերջին շրջանում դիրքավորվել են իբրև «Նիկոլին քննադատողներ»: Վերջիններս «պատահական» հանդիպումների ժամանակ «ձեռքի հետ» առաջ են քաշում այն միտքը, թե՝ «ես էլ եմ սրանց դեմ, բայց, դե, հասկանում ենք, որ ամեն ինչ որոշված է, արդեն ընտրված են»: Ավելին, նույն «գործիքների» միջոցով նույնիսկ թվեր են շրջանառում՝ մի քիչ ավելի պակաս, քան 2018-ին ստացածն է, բայց էլի բավականին «սոլիդ» ու ֆանտաստիկայի ժանրից:
Զուգահեռաբար, կարևոր են համարում հիմնական ընդդիմադիր ուժերի մասին հեգնանքով խոսել, թե՝ «հա, դեմ եմ սրանց, բայց դե, ախր, ո՞վ գա՝ X-ը, Y-ը, Z-ը»: Հաշվարկը պարզ է. եթե նման «զրույցների» արդյունքում 10-ից գոնե 1-ը հավատա, ուրեմն կհամարեն, որ «միսիան» կատարված է:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
