Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը, անդրադառնալով Վրաստանում ընթացող զարգացումներին, գրում է.
«Ի՞նչ է Հյուսիսային Կովկասը: Վառոդի տակառ Ռուսաստանի «տակ»:Դուք կարծում եք, թե Եվրամիությունն ուզո՞ւմ է ունենալ անմիջական սահման այդ վառոդի տակառի հետ: Այն դեպքում, երբ եվրաատլանտյան ռազմավարության հիմնարար թիրախներից մեկը այդ տակառի տակ ամեն հարմար պահի տաքացնելն է:Վրաստանի քաղաքական ղեկավարությունը շատ ավելի վաղ հասկացել է այդ իրողությունը, որ Եվրամիությունը որևէ կերպ չի ուզի անմիջական սահմանակից լինել հյուսիսկովկասյան վառոդի տակառին: Մնացյալը, հռետորաբանություն է:
Այդ դեպքում հարց կառաջանա, թե ինչո՞ւ նախորդ տարրի դեկտեմբերին Վրաստանին տվեցին անդամության կարգավիճակ:Այդ հարցը շատ է «ուռճացվում» մեզանում:
Տվեցին ոչ թե անդամ դարձնելու մտադրությամբ, այլ որովհետև.
1-ին Կար Ուկրաինային և Մոլդովային այդ կարգավիճակը տալու անհրաժեշտություն, բայց չկար որևէ առարկայական պատճառ չանել դա Վրաստանի առումով: Հետևաբար, եթե Ուկրաինային տրվեր այդ կարգավիճակը, իսկ Վրաստանին՝ ոչ, դա կլիներ աղաղակող երկակի ստանդարտ, այդ թվում վրացական հանրության առաջ, ինչը կուժեղացներ Վրացական երազանքի դիրքը:
2-րդ Տվեցին, լավ պատկերացնելով, որ Վրաստանը գնալու է հայտնի օրենքների ընդունմանը, որոնք Վրացական երազաննքը անոնսավորել էր դեռևս մինչև այդ կարգավիճակը ստանալը: Ըստ այդմ, հաշվարկն այն էր, որ հետո այդ օրենքները առիթ կլինեն չեղարկել անդամության կարգավիճակը կամ սսառեցնել այն:
Միաժամանակ, դա հնարավորություն կլինի նաև Վրաստանի հանրության մոտ նախընտրական ու հետընտրական հաշվարկով խաղարկել այն, որ Վրաստանը այդքան մոտեցել էր ԵՄ-ին, սակայն իշխանությունը «փչացրեց» ամեն ինչ:Հարց կառաջանա, այդ դեպքում «Երազանքը» ինչո՞ւ ընդունեց օրենքները և տվեց ԵՄ-ին այդ առիթը: Գնանք վերև. որովհետև, Վրաստանի քաղաքական վերնախավը հիանալի հասկացել է, որ ԵՄ անդամության հարցը իրենց հանդեպ քաղաքական լծակ է, ոչ թե Եվրամիության իրական մոտիվ»։
