Նախկին պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստները, ովքեր կարիերայի ընթացքում ոտքի կամ կոճի վնասվածքներ են ստացել, զգալիորեն ավելի հակված են թոշակի անցնելուց հետո օստեոարթրիտ զարգացնելուն: Ռիսկն ավելի բարձր է նրանց մոտ, ովքեր պարբերաբար կորտիզոնի ներարկումներ են ստացել: Սա Նոթինգհեմի համալսարանի հետազոտողների եզրակացությունն է: Ուսումնասիրությունը հրապարակվել է «Ռևմատոլոգիա» ամսագրում։
Ֆուտբոլը սպորտաձև է, որն ունի վնասվածքների բարձր ռիսկ, մասնավորապես ստորին վերջույթների: Խաղացողների շրջանում ամենատարածված վնասվածքները կոճի ջղաձգումները և ոտնաթաթի կոտրվածքներն են: Այս վնասվածքները սովորաբար տեղի են ունենում խաղերի ժամանակ, երբ խաղացողների միջև ծանրաբեռնվածությունը, արագությունը և շփումը հատկապես ինտենսիվ են: Հոդերի վնասվածքները կարող են առաջացնել ցավ, այտուցվածություն և աճառի վնասում, ինչը ժամանակի ընթացքում հանգեցնում է ոտքի կամ կոճի օստեոարթրիտի, որը ուղեկցվում է քրոնիկ ցավով և շարժունակության նվազմամբ:
Հեղինակների խոսքով՝ պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստների մոտավորապես մեկ քառորդը կարիերայի ընթացքում ոտքի կամ կոճի վնասվածքներ է ստանում: Բժիշկները հաճախ դիմում են ներարկային թերապիայի՝ կորտիկոստերոիդների, տեղային անզգայացնողների կամ թրոմբոցիտներով հարուստ պլազմայի՝ մարզիկների դաշտ վերադառնալը արագացնելու համար: Այնուամենայնիվ, նման մեթոդները մնում են վիճահարույց, քանի որ դրանք կարող են քողարկել հոդերի վնասումը և նպաստել երկարատև վատթարացմանը:
Հետազոտողները հարցում են անցկացրել 424 նախկին ֆուտբոլիստների շրջանում 2020 թվականի օգոստոսից մինչև 2021 թվականի հոկտեմբերը։ Պարզվել է, որ օստեոարթրիտ զարգացածների շրջանում 73%-ը հայտնել է ոտնաթաթի կամ կոճի վնասվածքների մասին, իսկ 75%-ը՝ կարիերայի ընթացքում կորտիկոստերոիդների ներարկումներ ստանալու մասին։ Շատ մարզիկներ մրցաշրջանում ստացել են չորսից ավելի ներարկում, ինչը գերազանցում է խորհուրդ տրված դեղաչափը։
«Մեր արդյունքները հստակ ցույց են տալիս, որ ակտիվ կարիերայի ընթացքում ոտնաթաթի կամ կոճի լուրջ վնասվածքը մեծահասակ տարիքում օստեոարթրիտի զարգացման հիմնական և հնարավոր կանխարգելելի ռիսկի գործոն է», - նշել է հետազոտության ղեկավար պրոֆեսոր Վեյա Չժանը։
Թարգմանությունը՝ Euromedia24.com-ի
