Վերջին Հնդկաստան-Պակիստան հակամարտությունը ցույց տվեց, որ ամենավտանգավոր զենքը միջուկայինը չէ, այլ պատմությունը: Հնդկաստանը «Սինդուր գործողությամբ» ու Պակիստանը «Բունյան Մարսուս» պատասխանով միմյանց բախման մեջ ոչ միայն ռազմական, այլև լրատվական պատերազմ են մղել: Մեդիան օգտագործեց պատմությունները՝ կերտելու ազգային ինքնություն, ուժի և արդարության մասին հորինվածքներ, որտեղ յուրաքանչյուր կողմը սեփական զոհերին ողբաց, իսկ մյուս կողմի զոհերին անտեսեց:
Հնդկական մեդիան ներկայացրեց հարձակումները որպես «դարմայական պարտականություն»՝ իրավացի և նպատակային հարվածներ ահաբեկիչների դեմ, իսկ Պակիստանի մեդիան այն ներկայացրեց որպես սրբազան պաշտպանություն և ազգային արժանապատվության վերականգնում: Երկու կողմերն էլ շեշտեցին սեփական իրավացիությունը՝ ստեղծելով թշնամու կերպար, որին չի կարելի հասկանալ կամ հավատալ:
Արդյունքում, պատմությունն ինքնին դարձավ ամենավտանգավոր զենքը՝ կերտելով կերպարներ, որոնք զրկում են իրական երկխոսության հնարավորությունից: Մինչ հրադադարը դադարեցրեց կրակը, մեդիան շարունակում է հյուսել պատմությունները, որոնք կձևավորեն ապագա սերունդների ընկալումները և հաջորդ հակամարտությունները, փոխանցում է Al-Jazeera-ն:
