Aravot.am-ը գորւմ է.
Փաշինյանի եւ նրա քարոզիչների հիմնական նպատակն է՝ ապացուցել, որ մարդիկ չեն կարող իրական ցավ, իրական ամոթ եւ իրական նվաստացում զգալ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ից հետո: Որ նրանք, ովքեր հրապարակավ այդ զգացմունքներն են արտահայտում, կա՛մ երազում են «նախկինների» վերադարձի մասին, կա՛մ էլ ցանկանում են, որ Հայաստանը դառնա Ռուսաստանի ծայրագավառ:
Դրա համար, երբ նիկոլականները տեսնում են, որ հնարավորություն չկա ապացուցելու նման մարկանց «կեղծավորությունն» ու «շահադիտությունը», նրանք շատ վատ են զգում, եւ դարձյալ խոսքը տանում են դեպի Քոչարյանը, Պուտինը եւ այլ տհաճ (համենայնդեպս՝ ինձ համար) «պերսոնաժներ»:
Միայն թե չընդունեն, որ Հայաստանում կան ազնիվ, խիղճը չկորցրած մարդիկ, որոնք ոչ մի թիմից չեն, ոչ մի նյութական շահ չունեն եւ, այնուամենայնիվ, չեն ընդունում իրենց շեֆի կամ կուռքի աղետաբեր քաղաքականությունը:
Այդպիսի ազնիվ մարդկանցից էր Ավետիք Իշխանյանը: Ինչպես բոլոր նորմալ մարդիկ, նա 2020 թվականից հետո իր տեղը չէր գտնում, չէր կարողանում կենտրոնանալ որեւէ գործի վրա: Նրան ֆիզիկական եւ հոգեկան ցավ էր պատճառում ոչ միայն Արցախի կորուստը, այլեւ այն, որ այդ, ցեղասպանությանը հավասար, աղետի հիմնական մեղավորը շարունակում է վայելել իշխանական աթոռը:
Գուցե ավելի շատ՝ այն, որ Փաշինյանին շարունակում են անկեղծորեն երկրպագել կամ կեղծավորությամբ քծնել ոչ միայն «պողոսները», այլեւ մարդիկ, որոնք բավականաչափ ե՛ւ խելք, ե՛ւ կրթություն ունեն:
Բայց, ինչպես հայտնի է, դա քիչ է «մտավորական» կոչվելու համար: Առանձին հիասթափություն էր Ավետիքի համար «քաղաքացիական հասարակությունը»:
Հ/Կ-ների զգալի մասը, որոնք առաջ Իշխանյանի հետ միասին պայքարում էին մեր երկրի բազմաթիվ ախտերի դեմ, 2018 թվականից հետո դարձան Փաշինյանի սազանդարները՝ իբր «արեւմտամետության», իբր «ռուսական լծից ազատագրվելու», իբր «ինքնիշխանությունը վերականգնելու» դրոշի տակ:
Իշխանյանը տանել չէր կարող կեղծիքը. մինչեւ 2020 թվականը դրա մասին խոսում էր հումորով, իսկ դրանից հետո հումոր անելու տրամադրություն չուներ: 2020-ից հետո…
Նորմալ մարդկանց կյանքը բաժանվել է երկու կեսի: Խնդիրն այն է, սակայն, որ նորմալ մարդիկ Հայաստանում, իմ կարծիքով, մեծամասնություն չեն կազմում:
