Քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը գրում է․
Որեւէ մեկին ապացուցել, որ արցախցիները կռվել են, չունի իմաստ:
Որովհետեւ, մարդիկ, որոնք խոսում են «չկռվելու» մասին, դա անում են կամ պարզապես ինչ որ հաշվարկներով ու դիտավորությամբ, կամ էլ պարզապես քարոզչական դոզայի ներքո:
Իսկ դոզան այնպիսին է, որ հնարավոր չէ փոխել փաստարկներով եւ անգամ փաստերով: Այդ դոզան ըստ էության ունի շատ թանձր եւ խիտ բաղադրություն:
Հետեւաբար, ըստ իս, հանրության առաջնային խնդիրն այս դեպքում այն չէ, որ պետք է ինչ որ շրջանակի կամ մարդկանց համոզել, որ արցախցիները կռվել են, պայքարել են:
Կարծում եմ, մենք ընդհանրապես ունենք արժեքների, մտածողության բարոյական, արժեքային ուղենիշների, առաքինության սանդղակի խնդիր: Արցախցիների թեման այդ խնդրի դրսեւորումներից մեկն է, միայն մեկը, գուցե ամենից զգայուններից ու ցավոտներից մեկը, բայց՝ մեկը:
Իսկ դրսեւորումները շատ են, շերտերը, շատ են, քայքայումը, կոռոզիան՝ խորն է:
Հետեւաբար, չունի որեւէ մեկին բացատրելու կամ համոզելու, ապացուցելու իմաստ, որ արցախցիները կռվել են ու պայքարել: Նա, ում համար դա պոտենցիալ իմաստ ունեցող գործողություն է, չունի դրա կարիքը վաղուց, ինչ որ առումով անգամ ի բնե: Իսկ նրանց, ում համար այդ կարիքը եղել է ու դեռ «կա», չկա բացատրելու, ապացուցելու իմաստը, որովհետեւ դա արդեն վերը նկարագրածս խնդրի հետեւանք է, ոչ թե անտեղյակության, ինֆորմացիայի պակասի:
Ինչպես լուծել բուն խնդիրը՝ արժեքների, մտածողության բարոյական, արժեքային ուղենիշների, առաքինության սանդղակի խնդիրը, սա իսկապես ամենց բարդ հարցն է:
Սա ըստ էության հանրային ինտելեկտուալ վերնախավի, շերտերի խնդիրն է, բայց, ցավոք սրտի, այդ շերտերի զգալի մասում էլ՝ ինտելեկտի առկայությամբ հանդերձ, կա նաեւ բավականին անձնավորված եւ զգայականացված նեղմտություն, համեմված ինքնասիրահարվածության եւ ինքնագնահատականի, վերին ատյանի ճշմարտության կրողի անձնապաստան համոզմունքի գերբարձր դոզայով: Եվ դա բերում է նաեւ նրան, որ անգամ ինտելեկտուալ շրջանակներում է «թայֆայականությունը» ընթացիկ առօրյա:
Խոսքը բնականաբար բացարձակ պատկերի մասին չէ, բայց՝ լայնորեն գերակա:
