Հրանտ Ավետիսյանը գրում է․
Հայոց ցեղասպանության մասին խոսելով նիկոլը բառացի ասել է` «Ո՞նց ա, որ 1939 թվին հայոց ցեղասպանության օրակարգ չի եղել և ո՞նց ա, որ 1950 թվին հայոց ցեղասպանության օրակարգ հայտնվել ա»: Ու հետո ցանկություն հայտնել հարաբերվել այս թեմաների հետ: Հիմա փորձեմ շատ շնորքին նիկոլին հարաբերել այդ թեմաների հետ:
Ցեղասպանություն տերմինը առաջին անգամ ստեղծվել է 1944 թվականին լեհ-հրեական իրավաբան Ռաֆայել Լեմկինի կողմից իր «Գծային օկուպացիոն Եվրոպա» (Axis Rule in Occupied Europe) գրքում։
Լեմկինը համատեղել է հին հունարեն «γένος» (ցեղ, ազգ) և լատիներեն «-cide» (սպանություն) բառերը՝ նկարագրելու համար մի ամբողջ ազգի կամ խմբի համակարգված ոչնչացումը։ 1948 թվականին Միավորված ազգերի կազմակերպությունը (ՄԱԿ) պաշտոնապես ընդունեց «Ցեղասպանության մասին կոնվենցիան», որտեղ ցեղասպանությունը սահմանվում է որպես մի ազգի, էթնիկ, ռասայական կամ կրոնական խմբի լիակատար կամ մասնակի ոչնչացման դիտավորությամբ կատարված գործողություններ։
Իսկ մինչև «ցեղասպանություն» բառի իրավական ճանաչումը, տարբեր աղբյուրներ Հայոց ցեղասպանությունը նկարագրում էին որպես «կոտորածներ», «սպանդ», «ցեղային բնաջնջում»:
Իսկ իր խոսքով նիկոլը հարցականի տակ է դնում նաև բոլոր այն պետություններին որոնք ճանաչել են Հայոց ցեղասպանությունը, որը անժխտելի փաստ է աշխարհում միլիարդավոր մարդկանց համար:
