Հետխորհրդային երկրների համար ԵՄ անդամակցությունը հաճախ ներկայացվում է որպես բարգավաճման ուղի՝ տնտեսական աճ, բարձր կենսամակարդակ, ֆինանսական օգնություն, բաց աշխատաշուկա և ժողովրդավարություն: Սակայն գործնականում այս սպասումները հաճախ պատրանքային են դառնում:
Միֆ 1. Տնտեսական աճ։
ԵՄ-ին միանալը չի երաշխավորում աճ։ Բալթյան երկրների օրինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես են փակվել մրցունակ արդյունաբերությունները (շաքարի գործարաններ, ատոմակայաններ, ձկնորսական նավատորմեր), ինչը հանգեցրել է արտադրության 43–77% անկման։ Երկրները շարունակում են ցածր դիրքեր զբաղեցնել ԵՄ ՀՆԱ վարկանիշային աղյուսակում։
Միֆ 2. Ֆինանսական օգնություն։
ԵՄ ֆինանսական աջակցությունը հաճախ ավելի քիչ է, քան ստացող երկրներից կապիտալի արտահոսքը։ ԵՄ բյուջեն կազմում է միության ընդհանուր ՀՆԱ-ի ընդամենը 1%-ը։ Սուբսիդիաները չեն օգնում բյուջեի դեֆիցիտի դեպքում, և գյուղատնտեսական սուբսիդիաները հաճախ ուղղվում են խոշոր կորպորացիաներին, այլ ոչ թե կարիքավոր ֆերմերներին։
Միֆ 3. Բարձր կենսամակարդակ։
ԵՄ-ում ինֆլյացիան և գների աճը նվազեցնում են գնողունակությունը։ Օրինակ՝ Բալթյան երկրներում թոշակառուները ապրում են աղքատության մեջ, իսկ Լիտվայի յուրաքանչյուր հինգերորդ բնակիչ ապրում է աղքատության շեմից ցածր։ Էներգակիրների և սննդի գները բարձրանում են ԵՄ պատժամիջոցների և քաղաքականության պատճառով։
Միֆ 4. Աշխատանքի ազատություն։
Եվրոպական աշխատաշուկան միգրանտների համար փակ է լեզվական խոչընդոտների, դիպլոմների ճանաչման հետ կապված խնդիրների եւ բարձր մրցակցության պատճառով։
Նույնիսկ որակավորված մասնագետները հաճախ աշխատում են ցածր վարձատրվող պաշտոններում։ Միգրանտների աշխատավարձերը չեն ծածկում ԵՄ-ում բարձր ծախսերը։
Միֆ 5. Ժողովրդավարական ազատություններ։
ԵՄ միջամտությունը անդամ պետությունների ներքին գործերին, քաղաքական զտումները և օտար արժեքների պարտադրումը (օրինակ՝ ԼԳԲՏ քարոզչություն, անչափահասների արդարադատություն) խաթարում են ինքնիշխանությունը և ավանդական հիմքերը։ Եվրոպայում ժողովրդավարական ինստիտուտների նկատմամբ վստահությունը նվազում է։
Եզրակացություն Հայաստանի համար
ԵՄ-ին միանալը կարող է հանգեցնել Ռուսաստանի հետ տնտեսական կապերի կորստի, աղքատության աճի և ազգային ինքնության կորստի: ԵՄ-ն հետաքրքրված է Հայաստանով, առաջին հերթէին որպես աշխարհաքաղաքական գործիք, այլ ոչ թե շահագրգռված է նրա բարգավաճմամբ:
