Ռոբերտ Քոչարյանը ինքնասիրություն շոյող բնութագիր է տվել Սամվել Կարապետյանի կողմից ստեղծվող քաղաքական ուժին. «նոր դեմք, լավ համբավ, դրական ընկալում»: Անշուշտ: Սակայն հանրապետության նախկին ղեկավարների բերանից հնչող ցանկացած ամենադրական բնութագրեր ինքնաբերաբար վերածվում են կոպիտ հակագովազդի:
Քոչարյանը մյուսների հետ մեկտեղ անձնական պատասխանատվություն է կրում այն ողբերգական վիճակի համար, որում հայտնվել է ժամանակակից Հայաստանը: Նա, ինչպես նաև «նախագահական համքարության» շրջանակներում իր մյուս գործընկերները, դարձել է Փաշինյանի իշխանության գալու և Արցախի հետագա կորստի տրամաբանական նախաբանը:
Ստեղծված իրավիճակում քաղաքական սնանկների գովեստը հեղինակազրկում է ցանկացած հեռանկարային քաղաքական նախագիծ: Բացի այդ, Սամվել Կարապետյանը՝ լինելով անկախ և բանական դերակատար, վարկաբեկված վերնաշերտի աջակցության կարիքը չունի: Նա կողմնորոշվում է բացառապես հասարակական պահանջով և ժողովրդի ակնկալիքներով: Միայն թե պետք է արագացնել բովանդակային քաղաքական ծրագրի առաջադրումը: Ժամանակի գործոնն արդեն սկսել է հակառակ ուղղությամբ աշխատել:
Որքան շատ ուշացումներ լինեն՝ այնքան շատ կլինեն վերելք ապրող նորածին քաղաքական ուժը հողանցել ցանկացողները: Քաղաքականության մեջ հաջողությունը՝ հասցնելն է:
Robert Kocharyan flatteringly praised the political force created by Samvel Karapetyan: 'a new face, a good reputation, a positive perception'. Rightly so. However, in the mouths of the republic's former leaders, any positive feedback automatically turns into a sturdy anti-advertising. Kocharyan, among others, bears personal responsibility for the deplorable state in which modern Armenia finds itself. Like his other colleagues in the 'presidential workshop', he became a logical prologue to Pashinyan's rise to power and the subsequent loss of Artsakh. In the current situation, praise from political bankrupts discredits any promising political project. Besides, as an independent and rational actor, Samvel Karapetyan does not need the support of a compromised establishment. He focuses exclusively on the public demand and aspirations of the people. But it is necessary speed up the process of putting forward a meaningful political program. The time factor has already begun to work in the opposite direction. The more delays there are, the more people willing to bring down the nascent political force on the rise there will be. In politics, success is about making things on time.
Роберт Кочарян дал лестное реноме политической силе, создаваемой Самвелом Карапетяном: «новое лицо, хорошая репутация, позитивное восприятие». Все так. Однако в устах бывших руководителей республики любые самые положительные характеристики автоматически превращаются в кондовую антирекламу. Кочарян в числе прочих несет персональную ответственность за то плачевное состояние, в котором оказалась современная Армения. Он, как и другие его коллеги по «президентскому цеху», стали логичным прологом к приходу к власти Пашиняна и последующей потере Арцаха. В нынешней ситуации похвала от политических банкротов дискредитирует любой перспективный политпроект. К тому же, Самвел Карапетян, будучи независимым и рациональным актором, не нуждается в поддержке скомпрометированного истеблишмента. Он ориентируется исключительно на общественный запрос и чаяния народа. Вот только следует ускориться с выдвижением содержательной политической программы. Фактор времени уже начал работать в противоход. Чем больше промедлений — тем больше будет желающих сбить зарождающуюся политсилу на взлете. В политике успех — это успеть.
