Hraparak.am-ը գրում է
ԱՄՆ նոր իշխանությունները որոշել են ցույց տալ, թե ով է տերը, եւ ով՝ ծառան, ով է որոշում ընդունողը, եւ ում համար են այդ որոշումները պարտադիր: Դոնալդ Թրամփը, Ջեյ Դի Վենսը, Իլոն Մասկը համարում են, որ օտար երկրների ներքաղաքական կյանքին միջամտելը նորմալ է, եւ այդ միջամտությունը կարող է լինել շատ կոպիտ, եթե այդ երկրները ռազմական եւ տնտեսական կախվածություն ունեն ԱՄՆ-ից: Դոնալդ Թրամփը Զելենսկուն անվանում է չկայացած կատակերգու՝ նրա հանրային վստահության վարկանիշը գնահատելով 4 տոկոս, Իլոն Մասկը նրան անվանում է երկրի բնակչության կողմից արհամարհված բռնապետ, որը վախենում է ընտրություններ անցկացնելուց, քանի որ արդյունքում կորցնելու է իշխանությունը: ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսն ընդհանրապես առաջ գնաց եւ Գերմանիայի իշխանություններին մեղադրանքներ ուղղեց: Ելույթ ունենալով փետրվարի 19-22-ը Վաշինգտոնում անցկացվող Պահպանողական քաղաքական գործողությունների համաժողովում՝ Conservative Political Action Conference (CPAC), Վենսն ասել է. «Գերմանիայում հազարավոր ամերիկացի զինվորներ կան, ի՞նչ եք կարծում, ամերիկացիները կհանդուրժե՞ն, որ Գերմանիայում մարդկանց բանտ նետեն կոպիտ թվիթ հրապարակելու համար: Իհարկե՝ ոչ։ Կարծում եմ՝ եվրոպացիները մեր ընկերներն են։ Մենք ընդհանուր արժեքներ չունենք, եթե նրանք բանտ են նետում մարդկանց՝ սահմանները փակելու կոչերի, ընտրությունների չեղարկման դեմ պայքարելու համար, որովհետեւ արդյունքը ձեզ դուր չեկավ, ինչպես Ռումինիայում»:
Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ զգացողություններ կունենայինք մենք, եթե Ռուսաստանի որեւէ պաշտոնյա հայտարարեր, թե Հայաստանում հազարավոր ռուս զինվորներ կան, եւ նրանք կարող են միջամտել Հայաստանի ներքաղաքական կյանքին, թեկուզ ժողովրդավարական արժեքներ պաշտպանելու անվան տակ: Բայց Գերմանիայի արձագանքն առավել քան զուսպ է: Պատճառն ամենեւին էլ այն չէ, որ Գերմանիայում մարդիկ ավելի վախկոտ են կամ հաճույք են ստանում Վենսի ելույթը լսելուց, իսկ Հայաստանում ապրում են ըմբոստ հայրենասերներ, որոնք նման ելույթից հետո կհարձակվեին ռազմաբազայի վրա եւ ռուսներին կվռնդեին Հայաստանից: Չնայած սա եւս անհավանական է: Գերմանացիները գիտեն, որ 1945 թվականից իրենց երկրում գտնվող ամերիկյան բանակն օկուպացիոն բանակ է, ամերիկացիներն իրենց ոչ թե ազատագրել են ֆաշիզմից, այլ օկուպացրել են իրենց երկիրը, որն այժմ գտնվում է ամերիկյան օկուպացիայի տակ, ինչը պատերազմում իրենց երկրի պարտության գինն է: Ինչպես ամեն մի օկուպացված երկիր, իրենք եւս պետք է հանդուրժեն օկուպանտներին, քանի դեռ երկիրը չի ազատագրվել:
Ինչպես ցանկացած օկուպանտ, ամերիկյան բանակը եւս իր ներկայությունը Գերմանիայում արդարացնում- փաթեթավորում է գերմանացի ժողովրդի եւ Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետության անվտանգության ապահովման լավագույն ցանկություններով: Թե ումից են պաշտպանում գերմանացիներին, այնքան էլ պարզ չէ. մինչեւ 1989-ը թշնամին Խորհրդային Միությունն էր, բայց նույնիսկ Արեւելյան եւ Արեւմտյան Գերմանիաների միավորումից եւ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո ամերիկյան զորքերը դուրս չեկան Գերմանիայից, ավելին՝ ամերիկացիները զորք մտցրին Արեւելյան Գերմանիա, Լեհաստան, Ռումինիա, մերձբալթյան երկրներ, որոնք ազատվել էին ԽՍՀՄ վերահսկողությունից, բայց դրանից անմիջապես հետո անցան ամերիկյան վերահսկողության տակ: Այդ երկրները, ինչպեսեւ Հայաստանը, իրականում ոչ թե անկախություն ստացան, ինչպես փորձում են մեզ համոզել, այլ ուղղակի մի ազդեցության գոտուց անցան մեկ այլ ազդեցության գոտի: Հայաստանում ռուսական ռազմաբազայի առկայությունը, մեծ հաշվով, ատավիզմ է՝ անցյալից մնացած վերապրուկ: Ամերիկացիների համար դժվար չէր 90-ականներին ռուսներին դուրս հանել Հայաստանից, բայց քանի որ Հայաստանը նրանց տնտեսական եւ լոգիստիկ առումով չէր հետաքրքրում, այստեղ չկային նավթի, գազի մեծ պաշարներ, Հայաստանով չէին անցնում ռազմավարական կարեւորության ճանապարհներ, նրանք շահագրգռված չէին Հայաստանում զորք պահելով, իսկ ռուսներին հանելուց հետո էլ այն պետք է բաժին հասներ Թուրքիային, ինչը կնշանակեր Հայաստան պետության ոչնչացում, դրա համար թույլ տվեցին ռուսներին՝ մնալ այստեղ:
