Արսեն Ջուլֆալակյանը պատասխանել է Նիկոլ Փաշինյանին, ով հայտնել էր, թե Արսեն Ջուլֆալակյանն ու հայրը խնդրանքներով դիմել են իրեն.
«Կարծում եմ, շատերն են տեղյակ՝ ըմբշամարտի աշխարհի առաջնությունն է: Շնորհավորում եմ հնագույն մարզաձևի երկրպագուներին գեղեցիկ սպորտային տոնի կապակցությամբ և Հայաստանին՝ նվաճված մեդալների առիթով:
Տեղեկացա, որ ՀՀ-ում իրեն սպառած, բայց դեռևս վարչապետ հանդիսացող պաթոլոգիկ սուտասանը, որը վաղուց պետք է վերացած լիներ հանրային դաշտից, հերթական անգամ զառանցել է:
Տուրք չտալով այս ոչնչության առաջացրած զզվանքին` կարճ կասեմ։
Երբ հայրս ու ես օլիմպիական ու աշխարհի առաջնություններ էինք հաղթում, սա դեռ կյանքում չէր դրսևորվել, և 2018թ ընտրություններին ինքն ու իր ուսապարկերն էին «հետևիցս ընկած», որ իրենց օգնեմ «փրկել հայրենիքը»:
Երբ 2020թ ապրիլից սեպտեմբեր այդ նույն արարածին փաստերով հիմնավորում էի, թե ինչպես է իր կգմս նախարար հանդիսացող ուսապարկը ուղղակի քանդում սպորտը, կրթությունը և գիտությունը, փոխանակ պատժեր հանցավորին, խնդրում էր, որ աչք փակեմ, հրաժարական չտամ ՝ առաջարկելով փոխարենը դեսպան դառնալ ցանկացած, կրկնում եմ, ցանկացած երկրում, կամ էլ վերցնել ՀԱՕԿ նախագահությունը...
Ժամանակը ցույց է տվել պատասխանս:
Արցախը հանձնողի, հանձնելն առհասարակ քաղաքականություն դարձրածի, իր պատճառով զոհված հազարավոր երիտասարդների շիրիմներին կեղծ չոքողի և հայոց մայրերի անունը տալուց կեղծ լացողի հետ ես ոչ միայն սպորտի, այլ որևէ թեմայով քննարկելիք չունեմ։ Նա պետք է կանգնի դատարանի առաջ:
Իսկ ասելիքս վաղուց ասել եմ, թե մանդատից հրաժարվելուց առաջ, թե հետո:
Հ.Գ. երբ Փարիզի խաղերից հետո ՀԱՕԿ-ից խնդրեցին Լևոն Ջուլֆալակյանին վերադառնալ՝ ղեկավարելու ըմբշամարտի հավաքականը, վերջինս շատ յուրահատուկ պատասխան տվեց,
-Եթե ես վերադառնամ, լինելու են բազմաթիվ ոսկե մեդալներ, որոնցից հետո ստիպված եմ լինելու մասնակցել վարչապետի հետ պետական հանդիպումներին:
Իսկ ես դավաճանների ձեռքը չեմ սեղմում»:
Հիշեցնենք, որ Փաշինյանն ասել էր.
«Մեր խմբակցությունում մեկ պատգամավոր կար, ուզում էր, որ իրեն մտցնեն հավաքականի կազմ, 6 ամիս հետևիցս ընկած էր, որ ինքը պետք է հավաքական մտնի, ինքն ու հայրը։ Արթուր Ալեքսանյանը չլինի, Ռոման Ամոյանը չլինի, ասում էր՝ բա մենք իշխանություն ենք, բա մենք պետք է… Եղբայր, գնա քո գործերին, հեն ա, գնացել է իր գործերին։ Ամիսներով ինքն ու հայրը՝ զանգ, նամակ, քննարկում, այս անենք, այն անենք։ Եղբայր, օլիմպիադան կուսակցական համաժողով չէ, որ ես որոշեմ՝ դու պատվիրակ լինես»:
