Iravunk.com-ը գրում է.
«Կամք» նախաձեռնության հիմնադիր, ջավախքահայ քաղաքական, հասարակական գործիչ ՎԱՀԱԳՆ ՉԱԽԱԼՅԱՆԻ կարծիքով՝ կյանքը հեքիաթ է... Նա ուշագրավ բացահայտում է արել իր կենսագրությունից, որի մասին լռել է գրեթե 30 տարի:
«8-9 տարեկան էի, իմ բոյից մեծ պայուսակ ունեի, շալակած գնում էի Ախալքալաքի ռուսական ռազմաբազան, ծակուծուկերով մտնում էի ներս, որտեղ տանկերն էին կանգնած պատրաստականության #1 աստիճանով, այդ տանկերից էլ փամփուշտ էի հանում, էլ փամփշտակալ, տանկիստի գլխարկ եւ հեռադիտակ, բերում էի քաղաք, տալիս էի Արցախից եկած ֆիդայիններին, իրենց սրբազան գործն անելու համար… Քանի, քանի գիշերներ չեմ քնել... քանի-քանի անգամներ եմ բռնվել ռուս զինվորականների կողմից, բայց երբ հուզված ու կոտրտված ռուսերենով ասել եմ, թե փամփուշտներն ինչի համար եմ տանում եւ ինչի համար գիշերը չեմ քնել, ինձ ձերբակալած զինվորները գրեթե մշտապես, բացառությամբ մեկ անգամվա, ազատ են արձակել՝ պայուսակումս եղած ավարս էլ հետս, միայն մեկ անգամ է եղել, որ պայուսակիս մեջի ավարը ձեռքիցս խլեցին, երբ ինձ ձերբակալել էր, ազգությամբ ուզբեկ մի զինվորական: Արցախից եկած ազատամարտիկներից հիշողությանս մեջ տպավորվել էր Շահեն Մեղրյանի անուն ազգանունը, մնացածների անուններն, անկեղծ ասած, չեմ հիշել, դեմքերն էլ չեմ հիշել, միայն Վիլիսն եմ հիշում, կանաչ Վիլիսը, նաեւ այն հպարտության զգացմունքն եմ հիշում, երբ իրական ֆիդայիններն (իրական ասելով, ոչ գրքերի մեջի հերոսներն ի նկատի ունեմ) ուսիս թփթփացնելով փաթաթվում էին ինձ, հոգիս փառավորվում էր, անասելի բերկրանք էի ապրում... », - պատմում է Վահագն Չախալյանը:
Մանրամասները՝ սկզբնաղբյուր կայքում
