«Փաստ» օրաթերթը գրում է.Երբ տեղեկություն տարածվեց, որ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը հարցազրույց է տվել 4 լրատվամիջոցի, ու այն հրապարակվելու է երկուշաբթի, փաշինյանական իշխանության ներկայացուցիչները, առավել ևս՝ նրանց սատելիտները նույնիսկ չսպասեցին այդ հարցազրույցի հրապարակմանը: Այսինքն, առանց նույնիսկ լսելու, թե ինչ է ասվել, հարցազրույցի ընթացքում ինչ հարցեր են հնչել, ամենից կարևորը՝ ինչ պատասխաններ են տրվել, իշխանության ներկայացուցիչներն սկսեցին «արձագանքել»:
Սա արդեն դառնում է «օրինաչափություն»: Այսինքն, հենց միայն Քոչարյանի անունն ինքնին որոշակի նյարդային նոպաների պատճառ է դառնում: Մյուս կողմից՝ էլի օրինաչափություն է դառնում այն, որ բավական է երկրորդ նախագահը ասուլիս կամ հարցազրույց տա, դա մի քանի օրվա քննարկման հիմնական թեման և օրակարգն է դառնում: Ընդ որում, ոչ միայն քաղաքական դաշտում, այլև ընդհանրապես: Դրա մասին են վկայում նաև այն տվյալները, որ Ռոբերտ Քոչարյանի նախորդ ասուլիսի համախառն դիտումները՝ տարբեր կայքերում և տեսանյութային հարթակներում, ունեցել են ավելի քան 2,5 միլիոն դիտում:Ինչ վերաբերում է կոնկրետ նախօրեի հարցազրույցին, ապա սպասելի է, որ «յոթամսական» արձագանքներով ամեն ինչ չի ավարտվի, և էլի մի քանի օր կլինի «վերցվող-դրվող» հիմնական թեման: Լիուբոլ առիթ կա՝ ի դեմս հարցազրույցի:
Իսկ ի՞նչ էր ասում երկրորդ նախագահը: Ռոբերտ Քոչարյանն անդրադարձավ ինչպես արտաքին-քաղաքական, այնպես էլ ներքաղաքական գրեթե բոլոր առանցքային թեմաներին:
Նախ՝ ներքաղաքականը. ընտրություններին, լինեն արտահերթ, թե հերթական, Ռոբերտ Քոչարյանն ու իր գլխավորած քաղաքական թիմը մասնակցելու են: Մասնակցելու են առանց լայն միավորման, բայց արդեն ընտրություններից հետո հնարավոր է մեկ ճակատով հանդես գալը՝ երկրի հետագա ընթացքը փաշինյանական իշխանությունից ձերբազատելու համար:
Կոռուպցիոն երևույթների հետ կապված՝ բավականին հստակ բնորոշումներ հնչեցին Փաշինյանի ու նրա գլխավորած իշխանության հասցեին, կոնկրետ փաստերով: Հիմնականը. պարզ դարձավ, որ հնարավոր իշխանափոխությունից հետո հետևողականորեն ուսումնասիրվելու են Փաշինյանի իշխանության «կոռուպցիոն ռիսկերն» ու դրանց հետևանքները:
Առանցքային հարցերից մեկը հնարավոր իշխանափոխությունից հետո, անկախ այն բանից, թե ով կամ ինչ ուժ կգա իշխանության, լինելու են պետական ինստիտուտների, առաջին հերթին՝ բանակի վերականգնման ու արդիականացման խնդիրները:
Հիմնականն այստեղ այն ակնարկն է, որ ցանկացած ուժ, որը հավակնում է իշխանության, պետք է կարողանա նաև հանրությանը ընկալելի քայլեր ներկայացնել:
Արտաքին-քաղաքական հարցախմբի հետ կապված շեշտադրումները ևս միանգամայն կանխատեսելի էին. երկրի սուբյեկտայնության վերականգնում, անվտանգության աստիճանի բարձրացում, պրագմատիկ մոտեցմամբ՝ հնարավոր ու իրական դաշնակիցների հետ հարաբերությունների կարգավորում, ներկայիս «շպագատային» վիճակների բացառում:
Ինքնին հասկանալի է, որ ընթացիկ ներքաղաքական զարգացումները լիովին թևակոխել են նախա-նախընտրական միջավայր: Այդ համատեքստում, անկախ այն բանից, թե ինչ ասաց կամ ինչ դիրքորոշումներ ներկայացրեց Ռոբերտ Քոչարյանը, նա կարելի է ասել՝ հրապարակայնորեն նախանշեց որոշակի ծրագրային մոտեցումներ:
Դա հուշում է, որ մյուս քաղաքական ուժերը, գործիչները, որոնք, անկասկած, ևս իշխանության կամ իշխանափոխության հայտ են ներկայացնելու, պետք է ձգտեն ներկայանալ ոչ թե մերկ պոպուլիզմով (դրանով Նիկոլին չես հաղթի), այլ հնարավորինս պրագմատիկ մոտեցումներով:
Դա, իր հերթին, կարծում ենք՝ կնպաստի, որ հայրենի քաղաքական դաշտի ակտորները առաջնորդվեն իրատեսությամբ, ելնեն առկա իրականությունից ու հնարավորություններից, այդ թվում՝ յուրաքանչյուրն իր իրական ռեսուրսային հնարավորություններից: Մյուս կողմից՝ դա հնարավորություն կտա բոլորին՝ պատրաստ լինել ցանկացած անակնկալ զարգացման, ու իշխանություններին չի հաջողվի անակնկալի բերել ընդդիմադիր դաշտը՝ թեկուզ արտահերթ ընտրությունների միջոցով:
Հանրագումարում, կարծում ենք, «քաղաքական օրակարգի» ձևավորման ստրատեգիական նախաձեռնությունը, որ մեծամասամբ այլևս իշխանության ձեռքերում չէ, վերջնականորեն կանցնի իրապես ոչ իշխանական շրջանակներին:
Եվ սա ամենից կարևոր պահն է՝ քաղաքական առումով:
