1990 թվականի հունվարի 13-ից մինչև հունվարի 21-ը Ադրբեջանի մայրաքաղաք Բաքվում ադրբեջանցիները սպանում էին հայերին:
Ադրբեջանցիները սպանում էին հայ տղամարդկանց, կանանց, երեխաներին և ծերերին ուրախությամբ, նույնիսկ դա անում էին հաճույքով և ինչ-որ հրճվանքով, որը կարող ենք տեսնել այդ օրերի Բաքվի փողոցների լուսանկարներում ։
1990 թվականի մեզ կրկին գազանաբար սպանեցին։
Դաժանորեն սպանեցին:
Նրանք մեզ սպանումեին մի հսկայական խանդավառության ներքո։
Որպես հիշեցում, մեզ սպանում էին նրանք, ում փաշինյանական իշխանությունը համարում է «բանակցային կառուցողական գործընկերներ»։
Կարելի է երկար պատմել այդ օրերի սարսափների մասին, բայց հիմա ավելի կարևոր է դա չմոռանալ և չներել ։
Որովհետև եթե մոռանանք, դա անխուսափելիորեն կկրկնվի։
Ինչպես կրկնվեց, երբ վիժվածք Սաֆարովը կտրեց քնած հայ Գուրգեն Մարգարյանի գլուխը։
Ինչպես կրկնվեց, երբ 2020 թվականին ադրբեջանցի մարդակերները Արցախում սպանում էին հայ կանանց և երեխաներին ։
Ինչպես կրկնվեց, երբ 2023 թվականին սպանվեցին և իրենց տնից վտարվեցին արցախցիները։
Թշնամին ամեն անգամ մեզ ապացուցում է, որ խաղաղությունը իր պատկերացմամբ գալիս է բացառապես այն ժամանակ, երբ նա կանգնած է իր կողմից հոշոտված հայ երեխայի դիակի վրա և ուրախանում սպանված հայի տեսարանով:
Ի դեպ, իսկ ինչպես հիշատակեցին այդ հրեշավոր ողբերգության օրվա մասին հայկական իշխանությունները ։
Ծաղկեպսակը տարել են Եռաբլուր
Ոչ
Իսկ գոնե ադրբեջանցիների կողմից սպանված կանանց, ծերերի և երեխաների հարազատներին ցավակցություն գրե՞լ են իրենց ֆեյսբուքներում
Ոչ
Իշխանությունը, ի դեմս երկրի ղեկավարի ադրբեջանցիների կողմից սպանված հայերի հիշատակի օրը գրել է, թե Հայաստանում կյանքը եռում է, և իրենք խաղաղություն են կառուցում ։ ...
Պարզապես հիշեցնեմ, որ սրանք խաղաղությունը կառուցում են նրանց հետ, ովքեր այսօր կրկին պատրաստվում են մեզ սպանել ։
Իսկ գուցե ՀՀ իշխանությունը պարզապես «ադրբեջանական խաղաղություն» է կառուցում և դրա համար էլ նրանց «աշխարհում» ամեն ինչ հրճվանքից «եռում» է ։ Եթե դա այդպես է, ապա հասկանալի է թե ինչու Հայաստանի ներկայիս իշխանությունն անում ամեն ինչ, որպեսզի մոռանանք, թե ովքեր են մեզ սպանել։
Հիմա հարցրեք ինքներդ ձեզ, թե ինչու են սրանք դա անում:
Արման Աբովյան
