Հուլիսի 17-ին նշվում է հայ մեծանուն բանաստեղծ, քնարերգու և թարգմանիչ Համո Սահյանի ծննդյան օրը։ Նրա ստեղծագործությունները վաղուց դարձել են հայ գրականության անբաժան մասը՝ սերունդներին փոխանցելով հայրենի հողի, բնության, մարդու ու կյանքի հանդեպ անսահման սեր։Համո Սահյանը ծնվել է 1914 թվականի հուլիսի 17-ին Սյունիքի մարզի Լոր գյուղում։
Մանկության տարիներից շրջապատված լինելով հայկական բնաշխարհի գեղեցկությամբ՝ նա հետագայում այդ տպավորությունները վերածեց անմահ բանաստեղծական տողերի։
Նրա պոեզիայում բնությունը պարզապես նկարագրություն չէ․ այն կենդանի աշխարհ է, որը շնչում, խոսում և ապրում է մարդու հետ միասին։
Սահյանի գրական ուղին սկսվել է դեռ երիտասարդ տարիներին, սակայն նրա տաղանդը լիովին բացահայտվեց հետագա տասնամյակներում։ Նա հեղինակել է բազմաթիվ բանաստեղծական ժողովածուներ, որոնցից շատերը դարձել են ընթերցողների սիրելի գրքերը։
Նրա ստեղծագործություններում առանձնահատուկ տեղ ունեն հայրենիքը, մարդկային արժեքները, սիրո զգացումը, ժամանակի անցողիկությունն ու մարդու ներաշխարհը։
Համո Սահյանի պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և անկեղծությամբ։ Նրա բանաստեղծությունները հասկանալի են յուրաքանչյուր ընթերցողի համար, սակայն միաժամանակ պարունակում են խոր փիլիսոփայական մտքեր։ Հենց այդ պատճառով էլ Սահյանի խոսքը շարունակում է արդիական մնալ նաև այսօր։Բանաստեղծի բազմաթիվ գործեր վերածվել են երգերի և սիրվել ժողովրդի կողմից։
Նրա տողերի հիման վրա ստեղծված ստեղծագործությունները մինչ օրս հնչում են համերգասրահներում, ռադիոեթերում և ընտանեկան հավաքույթներում՝ պահպանելով ազգային մշակույթի կենդանի շունչը։Համո Սահյանը ոչ միայն մեծ բանաստեղծ էր, այլև հայ հոգևոր աշխարհի կարևոր խորհրդանիշներից մեկը։
Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին, իսկ նրա անունը մշտապես կապվում է հայրենի բնության, մարդկային բարության և ազգային ինքնության հետ։
Այսօր՝ նրա ծննդյան օրը, հայ ընթերցողները կրկին վերադառնում են Սահյանի ստեղծագործություններին՝ հիշելով այն մարդուն, ով բառերի միջոցով կարողացավ նկարել Հայաստանի լեռները, գետերը, անտառներն ու մարդու հոգու ամենանուրբ ապրումները։Համո Սահյանի թողած գրական ժառանգությունը ժամանակի հետ չի մարում․ այն շարունակում է ապրել, հուզել և միավորել հայերին աշխարհի տարբեր ծայրերում՝ հիշեցնելով, որ իսկական պոեզիան սահմաններ և ժամանակ չի ճանաչում։
