Հաղորդավարուհի Նազենի Հովհաննիսյանը Ինստագրամի իր էջում գրել է․
«Ես շատ եմ սիրում ձմեռ, ի դեպ երկար մտածում էի՝ ինչու՜, չէ՞, որ ես ամառվա ծնունդ եմ ու չեմ պատկերացնում ինձ առանց Ծովի ու արևի....
հետո հասկացա. ձմեռն ինձ սուր հիշեցնում է իմ Ընտանիքը, անլույս տարիներին մեր ամենացուրտ օրերն ԱՄԵՆԱՏԱՔՆ էին՝ ընտանիքիս շնորհիվ, երբ կային ծնողներս, երբ բոլորով միասին էինք... կար մանկություն, կար սեր, կար վերմարդկային ջերմություն՝ անկախ տան որոշ սենյակների զրո ջերմաստիճանից.... կար շատ ձյուն՝ մաքուր ու սպիտակ, կային սահնակներ ու Երևանյան թմբերն ու բլուրները, որոնք ամենշքեղ սահարաններն էին, իսկական արկած։
եթե չկար սահնակ, ապա միշտ կար պոլիեթիլենից պինդ տոպրակը, ( հազարանգամյա օգտագործման) որն առնվազն երկու հոգով քշում էինք, մի քիչ շատ էինք սառչում, կապտուկներ էլ էին լինում, բայց ոնց էինք ծիծաղում, տեղ-տեղ բլուրների վրա ջուր էինք լցնում, որ իսպառ սառցակալի ու արագությունն ավելի լինի , հիշու՞մ եք, ու հետո թաց, կարմրած դեմքով ու բացարձակ երջանիկ գալիս էինք տուն՝ ամենահամեղ մի կտոր հացն ու յուղն ուտելու, կամ մայրիկիս եփած բարձրարվեստ խոհանոցային մշակույթի կարոտֆիլն ուտելու( կարտոֆիլի հազար երանգներով, ցրտահարված կանաչից մինչև լավ տապակած կարմիրը)))...
Ձմռան մեջ շատ է ջերմությունը, երբ Տունն ես հիշում:
Ու, երբ Տունդ ՏԱՔ ԷՐ, ու սիրով լի:
Հիմա իմ Տունը Եկեղեցին է. իմ ամենաիսկական ՏՈւՆԸ, որտեղ միշտ ՏԱՔ Է, որտեղ քեզ միշտ սպասում են, չեն օտարում, որտեղ Հայրս ու Մայրս են, որտեղ ոչ թե երկու հարազատ քույր ունեմ, այլ մի ամբողջ մեծ մոլորակ՝ քույրեր ու եղբայրներով, երեխաներով ու ՍԻՐՈՎ, անսահման սիրով լի մեծ ԸՆՏԱՆԻՔ:
Շնորհակալ եմ այն բոլոր մարդկանց՝ աշխարհիկ, թե հոգևորական, որոնց շնորհիվ աշխարհի որևէ երկրում ու քաղաքում ինձ ընտանեկան ջերմություն են տալիս, իրենց ուրախությամբ կամ տխրությամբ են կիսվում, մոտենում են, զրուցում, հույս տալիս կամ ուժ առնում, մեր ՏՈւՆՆ ԱԱՏԾՈ ՈւԺՈՎ, ՕՐՀՆՈւԹՅԱՄԲ Ու ՍԻՐՈՎ պիտի անխախտ մնա:
Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցում ջերմությունը վերԵրկրային է, ինչպես Սերն ու Միությունն է:
Մի օր դարձի կգանք երևի ... կգանք. ես հավատում եմ»։
